Krysia i wielki koncert marzeń

Krysia bardzo lubiła śpiewać. Śpiewała przy myciu zębów, w drodze do przedszkola i przy śniadaniu.

Tego ranka, czekając na kakao, wystukiwała łyżeczką rytm o brzeg kubka. Ting, ting, ting. Do rytmu dołączyła melodia, a potem słowa.

– Pięknie śpiewasz – powiedziała mama. – Szkoda, że słyszy cię tylko kuchnia.

Krysia odłożyła łyżeczkę i zamyśliła się.

Tata zajrzał do pokoju.

– Wiesz, jak ćwiczą prawdziwi muzycy? Codziennie po trochu. Lepiej śpiewać kwadrans każdego dnia niż trzy godziny raz w tygodniu.

Krysia zastanowiła się chwilę.

– To będę ćwiczyć codziennie po obiedzie. Przez piętnaście minut.

– A ja nastawię ci minutnik – obiecał tata. – I pokażę rozgrzewkę głosu: mi-mi-mi, ma-ma-ma, mo-mo-mo. Śpiewacy zawsze od niej zaczynają.

W przeddzień koncertu cała rodzina budowała scenę. Każdy miał swoje zadanie.

Tata rozłożył na środku salonu duży, okrągły dywan i ułożył wokół niego gwiazdy wycięte z kolorowego papieru. Mama ustawiła lampkę, która oświetlała środek dywanu. A Krysia pokazywała, gdzie ma być miejsce dla artystki.

– Razem zrobiliśmy to trzy razy szybciej – zauważyła mama.

– I trzy razy weselej – dodała Krysia.

– Zrób wdech nosem i policz w myślach do czterech – powiedziała mama. – Teraz powoli wydech ustami, też do czterech. I jeszcze raz.

Krysia oddychała powoli. Raz, dwa, trzy, cztery. Serce zaczęło bić spokojniej.

– Odwaga nie oznacza, że się nie boimy – dodała mama. – Odwaga to robić to, co ważne, chociaż trochę się boimy.

Krysia zasnęła z uśmiechem.

Pierwsza była piosenka o porach roku.

– Wiosną kwitną kwiaty, latem świeci słońce, jesień liście złoci, zimą śnieżek skrzy…

Przy refrenie Krysia zrobiła obrót, ten sam, który tyle razy ćwiczyła. Tym razem udał się za pierwszym podejściem.

– Widzisz, dziadku? – szepnęła babcia. – Codzienne ćwiczenie.

Goście bili brawo, a Krysia ukłoniła się z uśmiechem.

Po koncercie tata przyniósł ciasto. Krysia poczęstowała najpierw gości, a dopiero na końcu wzięła kawałek dla siebie.

– Jestem z ciebie bardzo dumna – powiedziała babcia i mocno ją przytuliła. – Za piosenkę, za odwagę i za to, jak pięknie zadbałaś o gości.

Kiedy goście wyszli, Krysia pomogła odnieść krzesła na miejsce. Bo koncert kończy się dopiero wtedy, gdy wszystko jest posprzątane.